یکشنبه دهم آبان 1388
باران
نگاهم از پشت پنجره خیره رو به بیرون بود
و بارانِ چشمهایم صورت ماتش را هاشور می زد
تبریز-آبان ماه ۸۸
سه شنبه سی و یکم شهریور 1388
عَدم
قلم را روی کاغذ سُر می داد و روی خطوط، اشکال نامفهوم و پیچ در پیچ می کشید. نه جمله ای در ذهنش بود و نه حتی کلمه ای! هیچ واژه ای نمی توانست سرآغاز نوشته هایش باشد.. نه ساقه ای برای عشق و دردی که " آه" را در گلو گاهش بخشکاند. نه شوق و آرزویی که در لبخندی کوچک خلاصه شود...!هیچ جولانگاهی در گذشته، حال و یا آینده نداشت. نمی خاست پس از این هرگز بخابد و یا راه برود. نمی خاست بنشیند، پلک بزند، یا حتا دم و بازدم کند.
لحظه ای هر چه را که به عقلش می رسید نفی کرد.. ذهنش را از هوای خالی اَنباشت! دیگر نفس نکشید!
حال نه سنگین بود و نه سبک.. نه خوشحال بود و نه اندوهی داشت.. نه نشسته بود و نه ایستاده!... نه بادی و نه هیچ صدایی.. نه کاغذی و نه قلمی.. هیچ خطی هم نبود.. دیگر هیچ چیز نبود. عدم...
او کمی قبل از آن که دوباره احساسی را تجربه کند، تصمیم گرفت و به نبودن ادامه داد...
احسان بابایی
شهریورماه-88
شنبه هفتم شهریور 1388
!شوخی شوخی خداحافظی کرد
..شوخی شوخی خدا حافظی هم بغض دارد
چار ستون استخوانت می لرزد..رگهایت شل می شود..و گوشتت مثل سنگ صفت و سنگین..!حسش چنان روی پوستت صیقل می خورد که مو به تنت راست می شود..! آنوقت از بلندای تارهای موی تنت پرواز می کند! به گمانم روح آدم هم شوخی شوخی همین طور از جان آدم بیرون می آید
http://picup.ir/image-4A30_4A9945CA.jpg
!همیشه خداحافظی بغض دارد..*مخصوصن اگر میان جمع یکی را ... حیف
یکشنبه یکم شهریور 1388
به رنگ خون
با یک دم
بوی "تو" را
از هزار توی رگهایم به جان می مکم
عشق سرخ است.. "سرخ"
احسان بابایی
شهریور ۸۸
یکشنبه یکم شهریور 1388
گمشده
آن که تو هر روز می بینی
و
بی تفاوت از کنارش می گذری
من
سالهاست
که برای دیدنش
.آرزومندم
(حتا از پشت ویترین آن سوی خیابان)
"شما را قسم به آنچه می پرستید..لطفن بی توجه از کنار هیچ غریبه ای نگذرید"
احسان بابایی
تابستان ۸۸
جمعه شانزدهم مرداد 1388
فالش سمفونی جیر جیرکها
تنم مي لرزد.دهانم پر از خاك ا ست. سينه خيز كه مي آمديم،شلوارم گرفت به سيم خاردار و به اتفاق پوست رانم را دريد. با اينكه چيزي نمي بينم اما جاي خراشش به شدت مي سوزد .
صداي قلپ قلپ آب توي قمقمه ها … از نارنجك مي ترسم . اينجا همه چيز ترسناك است .در اين شبها حتي صداي جير جيركهاي كوچك نيز مرا مي ترساند.
- تشنمه دارم مي سوزم .
از شدت درد به خودش مي پيچد . به سختي او را تا اينجا كشانده ام. آتش تركش دارد گوشتش را ذوب ميكند.
خونش بند آمدني نيست. گردن راست مي كنم و به دنبال جرعه اي آب سر مي گردانم تا دست كم زبانش را خيس كنم. همه جا تاريك است و افراد به سختي در نور كم ديده ميشوند .لنگان لنگان مي دوم به سمت فرهاد .
بي مروت خودش را به خواب زده، زانو ميزنم كنارش. اسلحه اش را رو به بالا گرفته و انگشت سبابه اش به حالت آماد باش روي ماشه است .دست مي اندازم تا .قمقمه اش را بقاپم. خيز بر ميدارد . گلنگدن را ميكشد و يك آن صورتم را در نور كم نشانه مي رود ... بنگ.. ..!
آصف از بالاي تپه غلت مي خورد و مي افتد پايين بنگ، بنگ. ناصر فرياد ميكشد : عمقلي... عمقلي....
فرهاد نوك اسلحه را مي چرخاند به سمت خاك ريز و شليك مي كند. سر كه مي چرخانم رو به آن مادر مرده ي زخمي ، صداي سوت خمپاره در آسمان مي پيچد .چند نفر فرياد مي زنند . غبار همه جا را گرفته .
خودم را مي اندازم روي زمين .. بوم !
* * *
چشم كه باز مي كنم هوا گرگ و ميش است .مه غليضي همه جا را گرفته و سكوت مطلق فضا را سنگين تر مي كند. مي خواهم بلند شوم. اما هر چه تقلا مي كنم بدنم تكان نمي خورد. خون ميان دندان هايم دلمه بسته.
پشت گردنم داغ است. اما هيچ احساس درد نمي كنم. چيزي روي پاهايم سنگيني مي كند. بي آنكه بتوانم سرم را تكان دهم، نگاهم را ميگردانم به چپ. نصف تن فرهاد روي زمين افتاده. صداي ناله ي ضعيفي از آن طرف مي آيد. تنم مي لرزد. سعي مي كنم ، كمي آرام باشم. خوب كه به صدا گوش مي كنم، دو تا مي شود، نه سه تا مي شود. شايد هم چهار تا. اما سپيدي مه نمي گذارد صورتشان را خوب ببينم.
صداي سرفه مي آيد. چشمانم را مي بندم. نصف ديگر تن فرهاد روي پاهاي من است. آيا مرده ام..؟ خدا كند مرده باشم. . يكي از صدا ها در تاريكي مي گويد: بايد زنده بمانم... بايد زنده بمانم .. .
پلك كه باز مي كنم، نزديكهاي ظهر است. نور مستقيم خورشيد چشمانم را اذيت مي كند. احساس گرما مي كنم. مگس ها آذارم ميدهند. انگار آمده اند تنم را با خود ببرند. دوباره از آن سو صداي ناله ميآيد. نگاهم را كه مي گردانم به چپ. حسن نیز افتاده روی زمین. چند سرباز مجروح ديگر نيز كنارش هر از گاه تكان مي خورند. صورتش را كه مي بينم، صدايش پژواك ديواره هاي گوشم مي شود. تركش خمپاره حفره اي ميان شكمش باز كرده. همیشه از او ميترسيدم. چون فقط او نارنجك مي بست دور كمرش. مرد عجيبي بود. يادم مي آيد هر شب كه مي نشستم پشت سنگر، كنار آن تيوتا ي نيمه سوخته، مي آمد ساكت مي نشست كنارم. به آسمان نگاه ميكرديم و بلند بلند آواز ميخوانديم ، با هم.- سردش كه مي شد، تنش مي لرزيد و هيكل درشتش را ميچسباند به من. چشمانش را ميديدم، برق مي زدند . او هم آرزوهایی داشت...
و من بهش مي خنديدم!.. اما از او ميترسيدم! ..مخصوصا آن موقع كه چشمها يش سرخ مي شد و نارنجك مي بست دور كمرش..
اما حالا كه صورتش رو به من است ، آنقدر ضعيف و كم جان شده كه حتي به سختي لب تكان مي دهد. زل زده در چشمانم .لبانش تكان مي خورند .انگار مي خواهد چيزي به من بفهماند. گوشم را تيز مي كنم . هيچ صدايي نيست. فقط صداي جير جيركها شنيده مي شود، آن هم از دور. آنقدر توان ندارد كه حرفش را بلند بگويد . سرش را به سختي مي برد پايين، انگار مي خواهد اين گونه منظورش را به من بفهماند . نگاهم را از روي صورتش جولان مي دهم رو به پايين. پلاكش از زير لباس بيرون افتاده وضخم عميقي از بالاي شانه تا كف دستش را دريده. نا خواسته نگاهم يخ مي زند روي دستانش . نارنجكي بي ضامن ميان دستان خون آلود و لرزانش خشكيده. سعي مي كند زنده بماند تا شستي نارنجك رها نشود وانفجاري ديگر رخ ندهد .صدای ناله از هر طرف به گوش می رسد. موهايم راست مي شود به تنم – حتما ميان درگيري ضامن نارنجك را كشيده بود تا پرت كند پشت خاك ريز- بيچاره حسن چه در انتظارش هست . نگاهش را مي خوانم و صورت گردو مهربانش را هيچ گاه فراموش نخواهم كرد.
زمين مي لرزد و صداي جيرجيركها هر لحظه نزديك ونزديك تر مي شود .از آنها مي ترسم .چند بار از نزديك ديدم اشان. در پستوي چرخهاي تانكها خانه دارند . و صبح ها كه با حركت زنجير تانكها با سروصدا بيرون مي آيند، ترسناك تر مي شوند. ... جير.. جير.. جير ..
پايان _ تابستان 86
احسان بابایی
یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388
عینک سیاه پدر
مرد عصبانی دست پسرش را گرفته بود و با فحش و کتک از خیابان کشاندش داخل کوچه. دو قدم جلوتر ایستاد ورو کرد به پسرک. پسرک با چشمان پف کرده و خیس، دستش را گذاشته بود روی صورتش . سرخی رد انگشتان پدرش را می مالید و زار می زد.
مرد خم شد وبا دست دیگرش پسر را در جا تکاند. « کدوم خونه بود..؟ گفتی پیرمردِ.. آخه کوچه جای سنگ بازیه بچه، بزنی شیشه ی مردم رو بشکنی بعد هم فرار کنی ..؟! بهت گفتم کدوم خونه بود..؟!» پسر با ترس دست لرزانش را بلند کرد و ته کوچه آخرین خانه از سمت چپ را نشان داد. مرد دوباره با گامهای بلندش راه افتاد و پسر را دنبال خودش کشید« میری در می زنی .. بعد ازش معذرت می خای . اگه صورتت رو هم نمی دید باید می رفتی و عذر می خواسی، چه برسه حالا که قیافت رو هم دیده.»
به خانه نزدیک شدند. خرده شیشه های پنجره پخش شده بود روی زمین. پنجره ی بزرگ طبقه ی اول شیشه نداشت. فقط لبه های تیزو سه گوش خرده شیشه ها روی قاب پنجره جا مانده بود، که روی لبه های تیزش لکه های خون دیده می شد. مرد، دست کرد به جیبش و گفت:«بیا این پول رو میدی بهش، میگی خسارت شیشه اس»
ناگهان در همان خانه باز شد و مردی مسن با موهای سفید، آهسته و با احتیاط از در آمد بیرون. دست راستش را با باند بسته بود. مرد دست پسرش را پس کشید و در چند قدمی در ایستادند. پسر آب دهانش را قورت داد. مرد مسن رو کرد به آن دو.. پدر با سر اشاره کرد به پسر..(یعنی که برو..) در همین لحظه پیر مرد، عینک سیاهی از جیب کتش در آورد و زد به چشم هایش . وعصای سفیدی که در دستش جمع کرده بود باز کرد جلوی پایش. کورمال عصا را به زمین کوبید و چرخید به سمت خیابان. پسر گام بر داشت به سمت پیر مرد.. اما پدر، خیره به مرد پیر، دست کوچک پسر رامحکم کشید به سمت خودش و رها نکرد.. .
پایان - اردیبهشت ۸۷
احسان بابایی
پنجشنبه یازدهم تیر 1388
ری را..
ری را..
ری را..
دارد هوای آنکه بخواند در این شب سیاه..
او نیست با خودش
او رفته با صدایش
اما خواندن نمی تواند..
" ن.یوشیج "
پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387
آن جایی که به واژه ی دروغ بر می خورد...
آمد و ایستاد همان جا و از آن بالا به طرفشان سنگ انداخت...!
اما هیچ کس نمی دانست چرا و برای چه !!.. به سختی نفس می کشید. دیگر نای راه رفتن نداشت. استخوان های تنش، حتی تحمل وزنش را هم نداشتند. نفس هایی که به شماره افتاده بود، وقت را هر آن تا انتهای لحظه می کشت.
گیج و مبهوت دست سیاه و لرزانش را برد به موهایش و سوی نگاهش را جولان داد به سوی دهکده . مسیر پشت سرش را که نگاه می کردی تا بی انتها ادامه داشت. مسیری که انحنای دو خط مارپیچ اش هیچ کجا هم دیگر را قطع نمی کردند. آسمان صاف وزمین پشت سرش صاف تر- تا امتداد خط افق- که یک راست چشم را می برد دوباره تا آسمان یکدست. هوا رو به سردی می رفت. هیکل خمیده و درشتش را انداخته بود روی دو پای سیاه و پاپتی اش. آن قوزک قلمبه و انگشتانی که ناخن نداشتند، طوری در هم فرو رفته بود که انگار در تمام این سالها تا می شد این مسیر را با گامهای کوتاه و بلندش شمرده بود. آب لزج دهانش از ریش و روی سفید و درهمش سرازیر بود.
ادامه مطلب
شنبه شانزدهم شهریور 1387
<< تقدیم به ساد - برای تحقق آرزوهایی محال >>
آرزوی داشتن یک زندگی نو..
می ماند به آرزوی ماری که می خواست پوست بیاندازد
و می ماند به آرزوی پرواز برای تازه نوزاد غاز وحشی..
و می ماند به آرزوی بودن در کنار وال های بزرگ، برای
لحظه ای در اعماق اقیانوس آرام..
اما بعدها.. همان آرزوی داشتن یک زندگی نو
شد آرزویی که پوست انداخت و با همزیستی وال های بزرگ
نوزاد غاز وحشی اش را در اعماق اقیانوس آرام پرواز
داد.. .
